|
Tjemme Visscher, 47
jaar .
Ik schreef altijd
al, maar daar hield het mee op. Ik liet de gedichten liggen. Andrea
vroeg mij om bij een van haar schilderijen een gedicht te maken. Deze
combinatie van kunst spreekt onszelf, maar ook andere mensen enorm
aan. We besloten om samen te exposeren en een bundel uit te brengen
met schilderijen en gedichten.
Op een niet
alledaagse manier probeer ik de emoties en gebeurtenissen die ik zelf
meemaak, om te zetten in woord. Als dan de pen het papier raakt,
rollen de woorden er zo uit. Ik schrijf alleen uit emotie en soms is
dat best heftig.
Ik vind een gedicht
alleen de moeite waard, als ik er zelf door geraakt wordt. Soms is het
gedicht er eerder dan het schilderij, en omdat ik mijn emoties deel
met Andrea ontstaat er een passend schilderij, of omgekeerd. Eerst
ontstaat een schilderij en dan het gedicht, het gaat uiteindelijk erom
of je dezelfde emotie kan delen om tot een ultieme eenheid te komen
die wij voelen.
Soms
duurt het weken voor er een nieuw kunstwerk ontstaat, maar het kan ook
in 5 minuten dat een gedicht of idee voor een schilderij vorm krijgt.
Zo is het in het hele leven, emoties overvallen je , of ze nemen je
een bepaalde tijd in beslag.
Emoties zijn niet
altijd voorspelbaar en dat probeer ik in mijn gedichten tot
uitdrukking te brengen. Soms is geluk in je leven verrassend dichtbij,
en daarvoor moet je soms afscheid nemen van oude dingen. Je hoeft
alleen maar echt bewust om je heen te kijken en echt te beleven en te
voelen.
Ook probeer ik mijn
emoties te vangen in foto’s en maak daar een passend gedicht bij. Voor
mij is het schrijven een goede manier om mij te helpen gebeurtenissen
in mijn persoonlijke leven te verwerken, en als je merkt dat anderen
zich ook aangesproken voelen door mijn gedichten, geeft dat veel
voldoening.
De vlieger
Ik hield het touw
vast
en jij stond daar
met de vlieger
toe maar zei ik
laat maar los
en ik rende, ik
rende
en trok de
vlieger omhoog
Jij zei nog, “het
lukt niet”
probeer het later
maar eens weer,
Maar ik was
overtuigd
dat de wind zou
komen
en mijn lopen
niet voor niets zou zijn
De mensen op het
strand
schudden meewarig
hun hoofd
“Dat lukt nooit
dat zie je zo”
Maar over de
duinrand kwam ineens
het zuchtje wind
dat nodig was, en
ik voelde het touw
En jij keek blij.
“Hoger dan, toe
dan, toe dan,” riep je
Met een lieve
meisjesstem
en voor we het
wisten,
vloog hij hoog
boven ons
Niemand begreep
hoe het kon
maar wij hadden
het gezien
Breeduit strekte
de vlieger zich
zijn vleugels van
papier
Toen gaf ik jou
het linker touw
en ik hield het
rechter
en samen trokken
we
en nu danst de
vlieger
en iedereen is
verbaasd
Dat we toch
geloofden
en probeerden
en ons lieten
meevoeren
Nu staat onze
vlieger daar boven
kijkt op de
mensen neer
aan het touw een
slinger
met letters van
papier
LIEFDE
slingert heen en
weer
hoog boven ons
hoofd
een mooie slinger
veel kleuren
De vlieger staat
nu zo hoog
dat weinig of
veel wind niet uitmaakt
hij vliegt toch
wel
Stoer sta ik met
de touwen
En jij houd mij
om mijn middel vast
onze vlieger is
de mooiste
Trots hou ik mijn
handen wijd
en de touwen wat
gespreid
Vast en zeker
we hoeven zelf
niet eens meer te kijken
want de vlieger
blijft wel staan
Terwijl anderen
niet meer geloofden
Zijn wij ervoor
gegaan.
==================================================================================
Het gedicht waar het mee begon......
Voor Maaike
Als je kind een vlinder wordt
is jouw leven niet voorbij.
Het leven lijkt daardoor te kort
maar ook vlinders die zijn vrij.
Als je je dan afvraagt
waarom deze vlinder geen rups kon blijven
Is dat dan onmogelijk?
Niemand die jou dat kan vertellen
Ook jij bent een rups.
een rups die ooit een vlinder wordt.
Het geheim van het leven is dat
ook God jouw niet kan vertellen
wanneer jij een vlinder wordt.
Meer gedichten
email
tjemme@maaktgedichten.nl
Tjemme Visscher
|
